Ongewenst kinderloos

Soms loopt het leven anders dan je had gehoopt.

Misschien droomde je ervan om moeder of vader te worden. Misschien leek het zo vanzelfsprekend. Totdat bleek dat jouw weg een andere richting op ging.
Een weg die je nooit zelf gekozen zou hebben. Een weg vol hoop, teleurstelling, verdriet, vragen en uiteindelijk de zoektocht naar hoe je verder kunt leven met een gemis dat nooit helemaal verdwijnt.
Ongewenst kinderloos zijn raakt diep. Het is geen hoofdstuk dat je afsluit, het is iets wat je met je meedraagt.
In je hart, in je gedachten, in je lichaam.
Soms zichtbaar, vaak in stilte.
Juist omdat de buitenwereld het niet altijd ziet, kan het voelen alsof je er alleen voor staat. Terwijl het gemis op onverwachte momenten ineens weer voelbaar is. Een verjaardag. Een zwangerschap. Een kinderwagen op straat. Een opmerking die misschien goed bedoeld is, maar toch pijn doet.

Zelf ken ik deze weg ook van binnenuit. Ik weet hoe het voelt wanneer een diep verlangen onvervuld blijft.
Dat gemis draag ik met me mee. Heel soms zichtbaar, vaak stil.
En toch geniet ik intens van het leven. Niet omdat het gemis verdwenen is, maar omdat ik heb geleerd dat verdriet en geluk naast elkaar mogen bestaan.
Dat je kunt rouwen om wat niet mocht zijn én tegelijkertijd opnieuw kunt ontdekken wat het leven je wél brengt.

Precies daarom wil ik een plek bieden waar alles er mag zijn.
Je verdriet, boosheid, je hoop, het gemis, de twijfel, de liefde, je (on)rust.
Je hoeft niets uit te leggen. Je hoeft niet sterk te zijn. Je hoeft zelfs niet altijd woorden te hebben.
Je mag gewoon zijn.

Samen met mijn honden begeleid ik je in een omgeving waar niets hoeft en waar je stap voor stap mag onderzoeken wat jij nodig hebt. Niet om het verdriet weg te nemen, want sommige vormen van verdriet horen bij het leven. Wel om te ontdekken hoe je het op een liefdevolle manier met je mee kunt dragen, zodat er langzaam weer ruimte ontstaat om te leven.
Mijn honden mogen daarbij volledig zichzelf zijn. Ze oordelen niet, stellen geen vragen, verwachten niets.
Juist daardoor ontstaat vaak de rust om weer contact te maken met jezelf. Om te voelen, om stil te staan, om langzaam weer ruimte te ervaren voor wie jij bent, los van het gemis.

Misschien betekent heling niet dat het verdriet verdwijnt.
Misschien betekent heling dat je leert leven mét het verdriet.
Dat het niet langer alles overschaduwt.
Dat er weer ruimte ontstaat voor vertrouwen.
Voor verbinding, voor genieten, voor jouw eigen levenspad.

Je mag weer gelukkig worden, zonder dat je hoeft te vergeten.
Dat is ook de weg die ik zelf ben gegaan en nog steeds bewandel.

Voel je welkom, precies zoals je bent.

Vanuit rust.
Vanuit vertrouwen.
Vanuit liefde.