Soms ontstaan woorden vanzelf. Niet omdat je ze zoekt, maar omdat ze gehoord willen worden.
Dit gedicht schreef ik op 1 december 2019. Het gaat over verlangen naar veiligheid, liefde en gezien worden. Over iemand die je niet probeert te veranderen, maar die naast je blijft staan. Iemand die luistert, draagt en ruimte geeft om te helen.
Misschien herken je jezelf erin. Misschien raakt het iets wat nog geen woorden had.

Hou me stevig vast
en kus mijn wonden weg.
Laat ze verdwijnen onder je lippen.

Luister naar me.
Laat me mijn verhaal vertellen
en laat de woorden weggaan,
weggaan uit mijn hoofd,
uitgesproken.

Vang ze, onthoud ze
en draag ze liefdevol.
Nooit meer terug naar toen.
Tijd van helen.
Nu.

Voel me.
Voel mijn verdriet.
Haal het weg.

Voel mijn verlangen.
Voed het.
Laat me voelen
hoe het voelt
om er weer te mogen zijn.

Ervaar me.
Laat me voelen
dat ik er ben
en toe doe.

~ 1 december 2019 ~

Soms begint heling niet met antwoorden, maar met gewoon zijn.
Dat is ook de basis van mijn manier van coachen. Samen met mijn honden creëer ik een veilige plek waar alles er mag zijn. Waar je niets hoeft te bewijzen en waar je stap voor stap weer dichter bij jezelf mag komen. En als jij er klaar voor bent, gaan we actief aan de slag.
Vanuit rust.
Vanuit vertrouwen.
Vanuit liefde.